Gino

Gino Dekeyzer

Waarom ik schrijf? Misschien beantwoord ik beter eerst een andere vraag: Waarom ben ik een schrijfopleiding begonnen? Waarom gedurende een aantal jaar een deel van mijn vrije tijd doorbrengen met andere aspirant-schrijvers? Alsof ik niets anders te doen heb. Er is altijd iets anders te doen. Waarom dan kiezen voor het schrijven?
Ik ga terug naar mijn kindertijd toen ik mijn keuzes nog niet bewust maakte. Ik probeer me de eerste keer te herinneren dat ik geraakt werd door woorden, door een vers, door een gevoel. Het was iets van Toon Hermans. Ik printte het uit en hing het boven mijn bed. Later kwam er nog een bij. En nog een.
Wat was dat toch met die woorden? Ze maakten iets bij me los wat ik nu misschien zou kunnen omschrijven als schrijversdrang. De drang om iets moois te schrijven die anderen zou kunnen raken, op dezelfde manier zoals ik toen was geraakt. Ik begon te schrijven. Schrijven om te ontroeren, om te troosten, om steun te bieden. Om een tweede Toon Hermans te worden. Zoals zo veel beginnende schrijvers kopieerde ik dezelfde stijl als mijn grote idool. Tot ik als het ware hem ontgroeid was, tot ik andere wegen opzocht. Daarom besloot ik de schrijfcursus te volgen, om andere paden in te slaan. Dit pad begon uiteraard bij poëzie maar mondde al snel uit in de wijde zee van proza. Een ander idool stak zijn hoofd boven water: Etgar Keret. Deze Israëlische schrijver ontstak bij mij de vonk voor het kortverhaal. Ik zag een verhaal in een kind op de speelplaats, in een man op een zebrapad, in een vrouw achter de balie van het justitiegebouw. Ik schreef de verhalen een voor een neer, verzon verhaallijnen en plots, gebruikte de meest bloemrijke taal die ik tot mijn beschikking had. Ik amuseerde me te pletter.
Er vielen me zelfs literaire prijzen in de schoot, al mag ik het belang van de feedback en steun van mijn literaire vrienden hierin niet onderschatten. Daarom ben ik de schrijfcursus begonnen, dacht ik. Om kortverhalen te schrijven. Maar er was meer. Er broeide ook iets van een roman. Een verhaal waar ik dat speciaal gevoel, dat me in de kindertijd zo geraakt had, in kwijt kon. Dat gevoel die zich met de jaren heeft ontwikkeld en die ik later ‘spiritualiteit’ en ‘bewust leven’ ben gaan noemen.
Misschien ben ik al meer dan veertig jaar bezig om deze roman te schrijven, al was ik me er nooit bewust van. Nu wel. De ambitie is niet weg te branden. Alle natuurwijsheden en spirituele inzichten, die ik via diverse kanalen heb mogen ontvangen, die wil ik doorgeven. Nee, die moet ik doorgeven. Ik kan niet anders. Daarom ben ik hier. Om te schrijven.

 

CONTACTEER ME