Klant is koning

‘Kan ik u helpen, meneer?’ vroeg de winkeldame.
‘Het is voor mijn vriendin,’ zei ik.
‘Welke maat mag het zijn?’
‘Dat weet ik eigenlijk niet. Een beetje zoals die van haar.’
Ik wees naar een kokette verkoopster die druk bezig was de slipjes van een prijs te voorzien.
‘Veronique, kom eens hier,’ zei de oudere dame.
Veronique kwam met kleine pasjes naar ons toe gehuppeld. Ze droeg een lichtdoorschijnende blouse, een halsketting met goudglanzende look, een zwarte lederen broek en enkellaarsjes.
‘Kijk maar eens goed,’ zei de oudere dame, terwijl ze naar de borsten van Veronique wees. ‘Is het deze maat?’
‘Ik weet het niet. Het is moeilijk te zeggen, zo op het zicht.’
‘Wil je dan eens voelen?’ vroeg ze.
‘Mag dat?’Ze knikte. Veronique kwam voor me staan, heel dicht voor me staan. Ze knoopte koelbloedig haar blouse los. Toen het laatste knopje los was, hield ze met haar beide handen haar blouse open. Ik reikte naar haar borsten. Vlak voor ik ze aanraakte, keek ik recht in de ogen van Veronique. Ik zag geen spoor van gêne of van ongemak. Alsof ze het gewoon was. Ik keek naar haar borsten die me, achter een minuscuul behaatje, kwijlend aankeken. Het kon ook andersom zijn. Ik legde mijn handen op haar stevige, peervormige borsten. Bij het verplaatsen van mijn handen streelde de harde tepel mijn handpalm. Ze zei niets, ze zuchtte licht.
‘Wat wil je nu echt?’ vroeg Veronique.
‘Ik kom de sleutel brengen. Die was je thuis vergeten.’